1 Generałowie polscy w opinii

„1 Generałowie polscy w opinii Józefa Piłsudskiego, wstęp i oprać. Mieczysław Ciepłewicz, „Wojskowy Przegląd Historyczny" (dalej „WPH"), 1966, nr 1, s. 330.
Stefan Rowecki (Grot), Notatnik — pamiętnik 1939 — nieznany fragment, „Odra" 1985, nr 9, s. 5.
3 Józef Piłsudski o państwie i armii, t. 2, W świetle wspomnień i innych dokumentów, wybrał i oprać. Jan Borkowski, Warszawa 1985, s. 110—111.
Józef Piłsudski, który w latach 1906—1923 traktował Sosnkowskiego w sposób wyjątkowy i poznał go w dobrych i złych chwilach tego okresu, zarysował we wspomnianej charakterystyce jego postać wszechstronnie. Podobnie jak wcześniej gen. Romer, podkreśla Piłsudski również zalety umysłu, rozległość horyzontów, talent organizacyjny i niezmordowaną pracowitość Sosnkowskiego. Jego charakter ocenia jednak jako niezbyt silny.
Z uznaniem natomiast akcentuje lojalność wobec zwierzchników i bezinteresowność Sosnkowskiego. Należał on w istocie do generałów, którym obca była myśl o wykorzystaniu wysokich stanowisk do zgromadzenia własnej fortuny. Potrafił zamknąć swe wydatki w granicach własnego uposażenia i dochodów z majątku małżonki.
Tekę ministra spraw wojskowych piastuje gen. Sosnkowski z przerwami do 17 lutego 1924 r. Po zawarciu pokoju ryskiego przeprowadza demobilizację armii, w 1921 r. angażuje się mocno w poparcie III Powstania Śląskiego, inicjuje budowę portu w Gdyni i linii kolejowej na Półwyspie Helskim, ratuje powstającą dopiero flotę wojenną przed likwidacją w ramach posunięć oszczędnościowych. Podróż zaś u boku Piłsudskiego do Paryża w 1921 r. wykorzystuje dla uzyskania francuskiej pożyczki na dozbrojenie wojska, a także sfinalizowanie wspólnie z marszałkiem Fochem polskofrancuskiej konwencji wojskowej.“(1)